امید به زندگی بیشتر با تداوم کار و فعالیت در دوران سالمندی | سالمندان

امید به زندگی بیشتر با موندگاری کار و فعالیت در دوران سالمندی

تعداد سالمندان و بازنشستگان در جهان مخصوصا در کشورای پیشرفته روز به
روز در حال زیاد شدنه. این مسأله هرچند امیدوارکننده س اما به هر حال
سالمندی و افزایش جمعیت سالمندان پدیده ایه که ندیده گرفتن اون می تونه
در آینده جوامع رو با مشکلات بسیاری مواجه سازه.

با اینکه در ایران نسبت گروه های سنی جوون به کل جمعیت کشور درصد بیشتری رو نشون داده و کشور ما رو از نظر ساختار جمعیتی بین کشورای جوون قرار میده، با این حال ۲۷/۷ درصد جمعیت ایران رو سالمندان تشکیل میدن، جمعیتی که با در نظر گرفتن کم شدن اندازه زاد و ولد و پیشرفت امکانات پزشکی و بهداشتی، در آینده افزایش بیشتری پیدا می کنه و باعث می شه امید به زندگی هم که حالا میانگین اون واسه مردان ۳/۶۸ و زنان ۷/۶۹ ساله، زیاد شه.
با در نظر گرفتن اون که در بیشتر کشورای پیشرفته جهان، مسأله تأمین مالی بازنشستگان و سالمندان بیشتر از مسائل دیگر مشکلاتی رو واسه نظام تأمین اجتماعی این کشورها جفت و جور ساخته، مسئولان کشورای مزبور رو بر اون داشته تا با افزایش سن بازنشستگی و تأمین بودجه بیشتر واسه نظام تأمین اجتماعی از راه افزایش مالیاتا، تا اندازه ای نگرانیای مربوط به سالای آینده رو رفع کنن، اما در ایران مسأله سالمندان و تأمین رفاه و آسایش اونا با کشورای پیشرفته فرق ماهوی داره و به گفته کارشناسان رفاه و تأمین اجتماعی و استادان بهزیستی دانشگاه های کشورمون، نبود یه سیاست اجتماعی گسترده در مورد سالمندان، کمبود بودجه و اعتبارات لازم، کمبود منابع انسانی، ناآشنایی مسئولان ذی ربط با مسایل مربوط به سالخوردگی جمعیت و کمبود لوازم و امکانات کافی، مشکلاتیه که نظام تأمین اجتماعی کشورمون با اون روبه روه، اما چیزی که واسه بازنشستگان در اولویت قرار داره، دور کردن هر نوع نگرانی خاطر و نگرانیه، نگرانی و نگرانی از این طرز تفکر که بازنشسته دیگه نمی تونه فرد مفیدی واسه جامعه و حتی خونواده خود باشه.
یه جامعه شناس آمریکایی میگه: چیزی که مهمه، درک و فهم این مسأله س که سالمندی و بازنشستگی به معنی پایان کار یا رسیدن به آخر خط نیس و اینا همه تعابیریه که جامعه واسه پیشبرد کارا و حل و فصل مشکلات خود، به صورت قراردادی تعیین کرده که لغو اونا باعث وقوع هرج و مرج و ایجاد کننده یه جور از هم پارگی در جامعه می شه.
بسیار دیده شده بازنشستگان بالای ۶۰ و ۷۰ سال با نشاط تر و سالم تر از افراد میانسال ۴۰ تا ۵۰ ساله و حتی در بعضی موارد جوانان هستن. بازنشستگان باید قبول کنن که هنوز از توان لازم واسه انجام کارایی که در دوران فعالیت مسئول بودن، بهره مند هستن و شور و نشاط کافی واسه ورزش و تفریحات مناسب سن و سال شون دارن.
بازنشستگان هم اینکه باید قبول کنن سالمندی مرحله ای دوری ناپذیره که آدم با پشت سر گذاشتن چند دهه از عمر خود به اون پای میذاره و در این مرحله به طور طبیعی با تغییرات و تحولات جسمی و حتی روحی روبه رو می شه، اما مهم اون هستش عواملی رو که باعث ضعف زیادتر از اندازه جسمی و مزاحم آسایش روحی ما می شن، بهتر بشناسیم و سختیا رو از سر راهمون ورداریم.
محققان صاحب نظر در بخش مسایل سالمندی، اتفاق نظر دارن سالمندانی که از سلامت جسم و روح بهره مند هستن، آدمایی هستن که با تکیه به تواناییای فردی می تونن با محیط دور و بر خود رابطه داشته، موافق باشن و از زندگی لذت ببرن. کارشناسان سازمان بهداشت جهانی هم در تعریف سلامت جسم و روح میگن: تنها مریض نبودن و احساس ناتوانی نکردن نشون دهنده سلامت فرد نیس بلکه سلامت یعنی تندرستی کامل جسمی، روحی و اجتماعی.
محققان زیست شناس و فیزیولوژیست امروزه براین باورند که ضعف قوای ادراکی، بیشتر از این که به سن و سال افراد و کلا به مسأله پا به سن گذاشتن مربوط شه، به کارکرد مغز و اعصاب افراد رابطه داره.
یعنی هر اندازه که فرد سن و سال دار و بازنشسته، خود رو از دایره فعالیتای اقتصادی و اجتماعی کنار کشد و به رفتن پارک، دیدار دوستان و روزمرگیایی از این نوع اکتفا کنه ـ که اینا همه در جای خود مناسب و خوبه ـ ضعف و سستی کم کم بر اون پیروز شده، آخرسر اونو به پریشونی فکری و مشکلات روحی ـ روانی گرفتار می کنه.
به هر حال رعایت این نکات به معنی رفع تموم نیازهایی که فرد سن و سال دار و بازنشسته داره نیس بلکه هدف اینه که بازنشستگان تا اونجا که ممکنه محدودیتای ساختگی و عجیب رو که واسه خود ساخته یا بقیه واسه اونا ایجاد کردن نابود کنن و اونقدر که احساس کنن که می تونن بازم به کار و فعالیت ـ هرچند نه در سطح گذشته و دوران جوونی و میانسالی ـ مبادرت ورزند، درنگ نکنن و این رو در نظر داشته باشن که به نظر کارشناسان و روان شناسا بخش سالمندی، موندگاری کار و فعالیت بازنشستگان، امید به زندگی بیشتر رو در اونا بارور می سازه. با در نظر گرفتن این ضرورت هاست که سازمان ملل مقرر کرده بی عدالتی سنی واسه تصدی مشاغل در تموم کشورای عضو از بین بره و در جامعه واسه اشتغال تموم سنین برنامه ریزی شه.
اینم بگیم که شور و عشق واسه موندگاری فعالیت بازنشستگان نیاز به روح و جسمی سالم داره، پس نباید از انجام معاینات دوره ای (چک آپ) و آزمایشای لازم واسه پیشگیری از مریضیای جورواجور و تأمین سلامت خود، غفلت ورزند.
در خیلی از کشورای جهان سالمندان با دوران بازنشستگی خود خوب کنار اومده و به فعالیت برابر با توان و ذوق خود ادامه میدن.
هرچند در کشور ما امکانات لازم واسه دسترسی گسترده بازنشستگان به فعالیتایی که بتونه امید به زندگی سالم رو واسه اونا جفت و جور سازه و نیازای اقتصادی شون رو تا حد امکان تأمین کنه وجود نداره، با این حال نباید از نظر دور داشت که بازنشستگان هم در این روند نقشی مهم بردوش دارن و نباید روبرو شدن با بعضی مشکلات، اونا رو از هدف اصلی باز داره. به طور کامل مشخصه این وسط، دولت و مراجع مسئول هم باید نقش مهم تری اجرا کنن.

نوآوران فناوری اطلاعات
ویرایش و خلاصه کردن:

No comments yet, be the first!

Comments

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *