امید به زندگی | سالمندان

امید به زندگی

امید به زندگی، متوسط سال هاییه که یه فرد می تونه انتظار زندگی داشته باشه و بسته به جامعه ای که در اون زندگی می کنه و بسته به سطح علم، تمدن و فرهنگ اون جامعه متغیره. امید به زندگی در مقاطع متفاوتی تعریف می شه. به طور مثال، امید به زندگی در اول تولد و یا امید به زندگی در سن ۶۵ سالگی.

 اگه شما بتونین آماری از امید به زندگی افراد رو طی سالای گذشته و امروزه به دست آورده و با هم مقایسه کنین، متوجه بهبود زیادی در اعداد و آمار امید به زندگی میشین. این به دلیل پیشرفت علم و تمدن و هم اینکه سطح فرهنگ مردمه.
براساس داده های مرکز آمار ایران، در سال ۱۳۷۵ امید به زندگی در اول تولد واسه زنان ۷/۶۷ سال و واسه مردان ۹/۶۵ سال بوده.
در سال ۱۹۹۰ در آمریکا واسه زنان امید به زندگی ۸/۷۸ سال و مردان ۸/۷۱ سال آمارگیری شده.
عامل بسیار مهم بعدی، امید به زندگی بدون عجز و ناتوانیه و ارزش این امید به زندگی بسیار از حالت قبلی بیشتره. همه میدونیم افزایش طول عمر اگه با معلولیت، ناتوانی و عجز همراه باشه و دلیل درد و رنج خود فرد و دور و بریا اون شه، از ارزش زیادی بهره مند نیس. این شاخص بیشتر سطح بهداشت عمومی و توانمندیای درمانی و پیشگیری یه جامعه رو نشون میده. چون امکان داره آدمایی به طور ژنتیکی طول عمر بالایی داشته باشن ولی تو یه جامعه عقب مونده به دلیل حادثه مانند صدمات وارد بر نخاع در تصادف و یا مریضی (تراخم، پولیو، میلیت و …) عمر گران بهای خود رو با معلولیت سپری کنن. اینجاس که طبیبان باید روی بیماران گروه سنی سن و سال دار دقیق شدن و فوکوس کردن وفعالیت کنن و با آزمایش دقیق، درمان به موقع و مراقبت ممتد، سلامت سالمندان رو بیمه کنن.
ما نیازمند برنامه ریزی همه جانبه واسه جمعیت سالمندی هستیم که در چند دهه آینده بر تعداد اونا شدیدا اضافه می شه. پیشگیری و آموزش درست شامل سلامت و سرحالی و بالا رفتن امید به زندگی بدون عجز و ناتوانی در اونا می شه.

روزنامه سلامت
ویرایش و خلاصه کردن:

No comments yet, be the first!

Comments

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *